13-7-2015




Tweedaagse 2015



13-7-2015

Fiets 2-daagse van zaterdag 11 juli en zondag 12 juli 2015. De organisatoren van de tweedaagse, Jeno en Joop hadden het plan opgepakt om de Vennbahn route te gaan fietsen. Dit is een traject langs stilgelegde spoorlijnen over Europese grenzen heen. Een vrij vlakke rit van Aken, via Duitsland en België naar het station van Trois- Vierges in Luxemburg van ongeveer 125 km. Het vertrek was gepland op zaterdag om 6.30 uur. Aangemeld voor deze rit waren Sjaak Janssen, Jan van de Hei, Ton Zegers, Roger Zegers, Jo Hendriks, Piet van Extel, Jeno van Helvoirt en Joop Theloose. De fietsen werden allemaal vakkundig op de kar gezet door Ton en vooral Jan wist de nodige tips om te voorkomen dat de banden weer zouden sneuvelen zoals eerder. En je weet wel hoe dat gaat. Met de nodige kennisuitwisseling en discussies, de een weet het nog beter dan de andere. Maar uiteindelijk zijn alle fietsen zonder beschadigingen aangekomen. Joop reed een auto en Ton de tweede met kar. We waren nog maar net in Venlo waar onze wegen al scheiden. Joop reed door (volgens de nieuwe route) en Ton verkoos de oude route door Venlo. Na ongeveer 2,5 uur rijden kwamen we aan bij Hotel Schreuder in Büllingen, België. Daar zaten de andere 4 heren al aan de koffie. Of waren het toch grote potten bier. Iedereen snapt wel dat het bier was. Ook wij werden heel vriendelijk ontvangen door onze gastvrouw Susanne, dochter van de eigenaar en Duits, Belgisch en Luxemburgs sprekend. Zij heeft ons de rest van de tijd dat we daar waren verwend met heerlijk eten, voldoende drank en de nodige gastvrijheid. Nadat we onze spullen op de kamers hadden gezet zijn we op de fiets gestapt en richting de Vennbahn gefietst. Maar ja, voor we daar waren moesten we eerst ongeveer 25 km over heuvels en door dalen, langs de mooiste dorpjes, met de prachtigste uitzichten.
Het waren lekkere klimkilometers om op te warmen en het weer was allemachtig mooi. In het begin wat fris maar na de eerste klim zat iedereen al te zweten. Een uurtje later kwamen we aan de radbahn en daar ontmoetten we al de eerste fietsers uit Noord Holland. Even richting bepalen, op de Garmin van Jeno, en daar ging de rit richting Aken. Het eerste stukje was gravel maar daarna een prachtige fietspad van ongeveer 2 meter breed. Het was zaterdag dus veel dagjes mensen. Kei gezellig en de begroetingen op het fietspad waren dan ook van: goeie middag, gute tag, bonjour, good day, tot awwel goeie middag op zijn Bels. Internationaal. Veel toeristen maar vooral ook families met kinderen. Zo ging de tocht richting Monschau en daar zouden we de middagpauze houden. Net van de weg af zagen we een restaurant aangegeven. Daar fietsten we heen maar het bleek gesloten. Dan maar een stukje verder. Tot Simmerath en toen was de energie bij een paar jongens al aardig opgebruikt. Dat merk je door het gemopper over de rommel die tussen de kettingen en de spaken komt. Oke, oke, hier stoppen dus bij een friettent met koffie. Het viel niet mee om zo te pauzeren tussen dikke duitsers die een enorme grote bak friet en een dikke vette schnitzel zitten te nuttigen en wij met ons eigen gesmeerde boterhammetjes. Er was zelfs iemand bij die een broodje bestelde met zo’n lange Duitse braadworst van ongeveer 20 cm. Jeno keek er met een schuin oog naar en zei uiteindelijk dat dit voor hem niks aparts was???? Na wat gekakel en geklets zijn we toch maar weer op de fiets gestapt en nog een stukje verder gereden op het fietspad tot we tot de conclusie kwamen dat we ook nog terug moesten naar het hotel. De fietsen omgedraaid en de andere kant op gezet. Het ging gesmeerd en het was alsof de fietsen wisten waar ze naartoe moesten want tenslotte waren ze hier al geweest. Voorbij Monschau was een oude wagon ingericht als restaurant, met een kei gezellig terras. Daar hadden ze soep en frisdrank. Dat was een welkome plek om even te herstellen. Via een andere plaats zijn we toen teruggereden naar ons hotel. Zo kom je door andere plaatsjes en andere prachtige vergezichten en na weer zo’n 25 km waren we terug bij ons gastvrouw Susanne die ons opwachtte met de nodige biertjes en nootjes. Totale afstand op deze dag was 125 km en iedereen had een heel goed en tevreden gevoel vooral na de douche. Aan tafel werden de nodige complimenten uitgedeeld aan de organisatie en onze gastvrouw verwendde ons met een heerlijk diner. Tussen de soep en de piepers werden nog diverse na-krampjes uit de benen gemasseerd. Eerst werd gevraagd aan Susanne of massage ook in de prijs inbegrepen was maar helaas……
Na het eten zijn we nog even buiten gaan zitten maar werd het al snel fris dus werd de discussie binnen voortgezet en na 22.00 uur werd het al rustig in de kroeg en tegen 00.00 uur ben ik zelf ook naar bed gegaan. Om 3.00 uur s nachts werd ik wakker en zag opeens een been boven mijn hoofd zweven. Joop dacht dat hij in het linker bed lag en dus ook links uit moest stappen. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat hij rechts uit moest stappen en dat deed hij ook. Vervolgens liep hij om het bed heen en maakt een kast open en stapte in de kast. Ik riep nog: Ho Joop, verkeerde deur en vervolgens brak hij nog bijna zijn nek over een afstapje, liep naar de gang en ook daar heb ik hem de goede weg kunnen wijzen naar onze eigen douche en toilet om te gaan plassen. Na deze tumultueuze minuten is hij toch weer in bed gedoken en hebben we (denk ik) samen een heeeeeeel groot bos omgezaagd. s Morgens om 08.15 uur had ons Susanneke toch maar mooi weer de tafel gedekt en had iedereen zich enorm van de goede kant laten zien om toch maar zoveel mogelijk energie op te doen voor deze nieuwe dag. Later bleek dat Ton een beetje teveel energie had binnen gekregen want het zat hem allemaal wat in de weg. Afijn. Weer 25 km richting Vennbahn over de mooiste landschappelijke routes uitgedokterd door Joop maar vooral de Garmin van Jeno. Eenmaal op het fietspad ging het dit keer de andere kant op richting Luxemburg. Na een paar kilometer werd het mooie, twee meter brede fietspad, omgetoverd in een dubbel karrenspoor en gravelpad. Het was opeens ook niet meer zo druk en het was nogal duwen op de trappers om een snelheid van 22 km/u te halen. Het was toch een vlakke bahn waar de treinen 50 jaar geleden overheen raasden? Maar dat mocht de pret niet drukken. Het ontbijt zat Ton toch lelijk in de weg en de uitzichten waren meestal fenomenaal mooi. Na ongeveer 20 km kwamen we dan toch aan in Luxemburg. Daar was de pad inmiddels geasfalteerd. Het was alweer middag geworden en we vonden een plek waar misschien wel koffie gekookt zou worden. En ja hoor. Koffie was er maar de taal die de ober sprak was niet zo gangbaar. Roger zou trakteren op appelgebak omdat hij over twee dagen jarig is. Haben sie kuchen. Do you have cake. Hedde gij misschien ook torte. Hij kwam buiten met een karte en ja hoor, daar stonden de lekkerheden die met de koffie samengaan. Maar toen Roger de laagste prijs voor een torte van 7.50 euro zag staan, zag hij toch maar af van een traktatie. We hebben daar ons brood op gegeten en zijn verder gefietst richting eind, of moet ik zeggen, beginpunt van de Vennbahn.
Boven op een hele hoge berg keek je naar beneden op het station van Troisvierges waarvandaan nog steeds treinen aankomen en vertrekken, alleen niet meer over de Vennbahn. Prachtig mooi uitzicht. Sjaak, Jo en Joop gingen toch nog even, de 10% steile afdaling en later dus ook klim doen om het stationnetje een groet te brengen, ook namens de helden die boven bleven staan. De neuzen en de voorwielen van de fietsen gingen weer de andere kant op en de terugweg werd aanvaard. Bijna 20 km lang, met een snelheid van tussen de 30 en 35 km per uur knalden we over de Vennbahn. Nu snapten we waarom de heenweg niet sneller kon dan 22 km/u. Echt vals plat. Het was inmiddels 16.00 uur geworden en na een lekke band begon het langzaam te sijpelen. Het aangekondigde regengebied had ons bereikt. Toen we net van de Vennbahn afdraaiden naar de verharde weg richting Büllingen, stopte het met zachtjes regen en plensde het hevig. Op een afstand van ongeveer 1 km voor het hotel knalde Jeno in een plas water waar een enorm groot gat zat. Ja, meestal is dat zo. In een gat loopt water en dat water probeer je dan ook te ontwijken waardoor je dus ook een gat ontwijkt. Maar nee zei Jeno. Ik ga er dwars doorheen waardoor hij met zo’n grote knal in dat gat belandde dat zijn band kapot was, zijn Garmin wel drie meter de lucht in vloog en hijzelf erachteraan. Toen hebben we maar besloten om met zijn vieren vast te gaan douchen want dat mocht nog van ons gastvrouw. Na 10 minuten kwam de rest ook binnen en na de heerlijke douche en met frisse kleren aan zijn we aan tafel gegaan en hebben heerlijk gegeten. Om 20.00 uur in de auto gestapt en naar huis gereden. Iedereen had wel zoiets van: we kunnen eigenlijk hier nog wel een paar dagen blijven fietsen . Onderweg werd nog een keer de auto vol getankt, Jeno en Jo hebben daar nog even een disco dansje gedaan met een meisje wat de radio in de auto zo knoerthard had staan dat je wel mee moest dansen. Ook heeft Roger ons daar getrakteerd op een heerlijk Magnum ijs. Jam jam. Dat ging er nog wel in, zelfs bij Ton. Om 23.00 uur stonden we voor het huis van Ton en is iedereen, als ik voor mezelf spreek, ZEER VOLDAAN, naar ons eigen bedje gegaan. Organisatie, bedankt. Het waren twee geweldige dagen.
Piet van Extel.




XX